Zakaz dyskryminowania osób niepełnosprawnych 

Podstawy prawne: 
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka uchwalona w dniu 10 grudnia 1948 r. w Paryżu podczas trzeciej Sesji Ogólnego Zgromadzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych 

Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzona przez rządy Państw-Sygnatariuszy - członków Rady Europy w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., ogłoszona przez Prezydenta RP w dniu 10 lipca 1993r. (Dz. U. Nr 61, poz. 284) 

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską 

Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne ramy na rzecz równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy 

Powszechna Deklaracja Praw Człowieka 
art. 1 
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są obdarzeni rozumem i sumieniem, zatem powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa. 
art. 2 
Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, wyznanie, poglądy polityczne, narodowość, pochodzenie społeczne, majątek, urodzenie lub jakiekolwiek inne położenie. 
art.21 ust.2 
Każdy człowiek ma prawo równego dostępu do służby publicznej w swym kraju. 

Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności 
art. 14 Zakaz dyskryminacji 
Korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów, jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn. 

Traktat o Unii Europejskiej 
art. 6 
ust. 1 
Unia jest ustanowiona na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz praworządności, na zasadach, które są wspólne dla Państw Członkowskich. 
ust. 2 
Unia respektuje podstawowe prawa zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie 4 listopada 1950 r. oraz prawa wynikające z tradycji konstytucyjnych, wspólnych dla Państw Członkowskich, jako ogólne prawa Wspólnoty. 

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską 
art. 13 
Nie naruszając innych postanowień niniejszego Traktatu i w granicach uprawnień przyznanych Wspólnocie na jego podstawie, Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji i po porozumieniu z Parlamentem Europejskim, może podjąć stosowne działania, by zwalczać dyskryminację z powodu płci, rasy lub pochodzenia etnicznego, religii lub wyznania, inwalidztwa, wieku lub orientacji seksualnej. 

Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r.
ustanawiająca ogólne ramy na rzecz równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy 

Rada Unii Europejskiej we wstępie do dyrektywy mając na uwadze treść art. 13 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stwierdza, że: 
Wspólnotowa Karta Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników uznaje znaczenie walki z dyskryminacją we wszystkich jej postaciach, włącznie z potrzebą podjęcia odpowiednich działań na rzecz integracji społecznej i gospodarczej osób starszych i niepełnosprawnych 
Zatrudnienie i praca są podstawowymi elementami mającymi zapewnić równość szans dla wszystkich i w szerokim zakresie przyczyniają się do pełnego uczestnictwa obywateli w życiu gospodarczym, kulturalnym i społecznym oraz do ich rozwoju 
Dyskryminacja ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną może być przeszkodą w realizacji celów Traktatu WE, w szczególności w zakresie zatrudniania i zabezpieczenia społecznego, podnoszenia poziomu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej, solidarności i wolnego przepływu osób 
W tym celu wszelka dyskryminacja ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą powinna być we Wspólnocie zakazana. 
Wprowadzenie środków uwzględniających potrzeby osób niepełnosprawnych w miejscu pracy jest najważniejszym czynnikiem w walce z dyskryminacją osób niepełnosprawnych 
Należy wprowadzić odpowiednie środki, to znaczy skuteczne i praktyczne środki w celu przystosowania stanowiska pracy z uwzględnieniem niepełnosprawności, na przykład przystosowując pomieszczenia lub wyposażenie, godziny pracy, podział zadań lub ofertę szkoleniową lub integracyjną 
Dyrektywa definiuje pojęcia związane z dyskryminacją w celu nazywania zjawisk dyskryminacyjnych oraz przeciwdziałaniu im

Zasada równego traktowania oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn religijnych lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej w odniesieniu do zatrudnienia i pracy 

Dyskryminacja bezpośrednia występuje wtedy gdy osobę traktuje się mniej przychylnie, niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w podobnej sytuacji z przyczyn religijnych lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej w odniesieniu do zatrudnienia i pracy 

Dyskryminacja pośrednia występuje gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka może doprowadzić do szczególnie niekorzystnej sytuacji dla osób danej religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej w odniesieniu do zatrudnienia i pracy 

Molestowanie uważane jest za formę dyskryminacji jeżeli ma miejsce niepożądane zachowanie, mające związek z jedną z przyczyn religijnych lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej w odniesieniu do zatrudnienia i pracy, a jego cyklem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery. 

Zgodnie z art. 5 Dyrektywy - w celu zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych, przewiduje się wprowadzenie racjonalnych usprawnień. Oznacza to, że pracodawca podejmuje stosowne działania, z uwzględnieniem potrzeb konkretnej sytuacji, aby umożliwić osobie niepełnosprawnej dostęp do pracy, wykonywanie jej lub rozwój zawodowy, bądź przeszkolenie jej, o ile środki te wiążą się z koniecznością poniesienia przez pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich nakładów Nakłady te nie są nieproporcjonalne, jeżeli są w wystarczającym stopniu rekompensowane ze środków istniejących w ramach polityki prowadzonej przez dane państwo członkowskie na rzecz osób niepełnosprawnych.